7 listopada 2026

Nagrywać ASG każdy może. Tylko dlaczego to takie trudne?

Miało być kilka nagrań z ASG

Czyli jak wygląda Airsoft zza obiektywu

Kiedy myślimy o filmach z airsoftu, wielu z nas ma przed oczami twórców takich jak Novritsch, Silo czy Dutch the Hooligan. Na polskim podwórku też mamy kogo oglądać: Mańka, Blachę czy Ulata. Wielu pominąłem, wybaczcie. Lista jest długa, a długość artykułu jest jak karta w kamerze, ma ograniczoną pojemność.

Sam przez lata myślałem, że fajnie byłoby coś nagrywać i wrzucać na YouTube. Od pomysłu do pierwszych sensownych publikacji minęło jednak sporo czasu. Powody były bardzo przyziemne: dopiero zaczynałem zarabiać, ceny dobrych kamer skutecznie studziły zapał, a wolnego czasu też nie przybywało.

Miałem co prawda prostą kamerkę sportową, ale jej możliwości nie zachwycały w porównaniu z ówczesnymi GoPro czy sprzętem DJI. Zresztą możecie sami zobaczyć, jak to wyglądało. Wystarczy odnaleźć pierwszy film na moim kanale. Co gorsza, pierwszych nagrań nie chciałem publikować z dwóch powodów. Po pierwsze, jakość była słaba. Po drugie, same filmy też nie były szczególnie dobre.

Z perspektywy czasu wiem jednak, że pierwsza przeszkoda wcale nie była najważniejsza.

Dobra kamera nie zrobi za nas dobrego filmu

Łatwo wpaść w myślenie, że do nagrywania ASG trzeba mieć drogi sprzęt i obraz ostry jak żyleta, najlepiej od razu w 4K. Oczywiście jakość ma znaczenie. Tyle że nawet budżetową kamerą da się przygotować materiał, który chce się oglądać.

Najważniejsze odkryłem dopiero po czasie: widz musi wiedzieć, co ogląda, dlaczego coś się dzieje i do czego prowadzi akcja. Potrzebna jest narracja, sensowna dynamika, a czasem również muzyka, która pomaga zbudować nastrój. Jej dobór to już kwestia gustu.

Bo umówmy się: osiem godzin spacerowania po lesie, przerywanych kilkoma potyczkami, może być świetnym wspomnieniem dla uczestników. Dla człowieka, który nie brał udziału w grze, niekoniecznie będzie świetnym filmem.

Tylko że do takich wniosków dochodziłem stopniowo. A moje początki wcale nie wyglądały tak, jak można by się spodziewać.

Zaczęło się nie od nagrywania, lecz od zdjęć

Początki pracy z aparatem podczas rozgrywek ASG

Pierwsze materiały, z których robiłem filmy, były kompilacjami zdjęć wykonanych przez BT’ego, którego część z Was może kojarzyć z wydarzeń organizowanych pod szyldem Military Events.

Spodobało mi się składanie tych materiałów w całość. Problem był jeden: skoro sam nie robiłem zdjęć, nie zawsze miałem z czego montować. Z czasem coraz bardziej chciałem mieć własne ujęcia.

Drugim impulsem była sytuacja na jednej z gier. Byłem przekonany, że trafiłem przeciwnika, który się nie przyznał. Zirytowałem się na tyle, że przerwałem grę i poszedłem wyjaśnić sprawę. Na szczęście skończyło się spokojną rozmową. Co ciekawe, sam zauważyłem przy okazji, dlaczego przeciwnicy mogli być sfrustrowani, kiedy nie udawało im się trafić we mnie.

Ta sytuacja dała mi do myślenia. Z perspektywy gracza wszystko bywa oczywiste: przecież widziałem, że trafiłem. Tymczasem łatwo przecenić zasięg i możliwości własnej repliki. Zacząłem inaczej patrzeć na to, ile w naszych ocenach jest pewności, a ile wrażeń z gorącej chwili.

Trzecim momentem była niesławna Bitwa Narodów, która ostatecznie się nie odbyła. Część graczy, będąc już w okolicy, postanowiła jednak wykorzystać okazję i pojawić się na niedzielnej strzelance organizowanej przez Military Events na Chemicznej w Poznaniu. Frekwencja okazała się wyjątkowo duża. Pomogłem w sędziowaniu, a przy okazji zrobiłem telefonem kilka nagrań. Wyszły kiepsko i było ich za mało, żeby stworzyć sensowny film. Ale właśnie wtedy pomyślałem, że może warto robić tego więcej, tylko porządniej.

Aparat, pożyczane kamery i metoda prób i błędów

Pierwsze docelowe rozwiązania i nadal widoczne te prowizoryczne

Zacząłem nagrywać w miarę regularnie. Na początku używałem aparatu cyfrowego, od czasu do czasu pożyczałem też kamery sportowe od znajomych, żeby sprawdzić, jak działają. Jeździłem na wydarzenia, testowałem ustawienia i uczyłem się na własnych błędach.

Z czasem postawiłem na używany SJCAM 8 Pro. W moim przypadku był to sensowny budżetowy początek. Później dokupiłem GoPro HERO9, kiedy na rynku pojawiała się już jedenastka, a ceny starszego modelu spadały. Co ciekawe, SJCAM-a kiedyś sprzedałem, a niedawno odkupiłem od tej samej osoby. Najwyraźniej jednak za bardzo się z nim polubiłem.

Przez około trzy lata nagrywałem głównie lokalne wydarzenia w Poznaniu. I nagle okazało się, że kupienie kamery to dopiero początek problemów.

Jak ją trzymać, żeby obraz nie wyglądał na zapis trzęsienia ziemi? Jak długo nagrywać jedno ujęcie? Co zrobić, żeby bateria nie poddała się w najciekawszym momencie? Jak przewidzieć, gdzie zaraz wydarzy się coś wartego nagrania? No i jak później poskładać to wszystko w film, który ma początek, rozwinięcie i zakończenie?

Nie miałem jednej genialnej odpowiedzi. Szukałem wskazówek, podglądałem rozwiązania w Internecie, próbowałem i poprawiałem. Niektóre pomysły kończyły się porażką. Inne sprawiały, że kolejny materiał wyglądał odrobinę lepiej niż poprzedni.

I właśnie dlatego nie uważam, że początkujący musi od razu kupować najlepszą kamerę. Ważniejsze, żeby zaczął zauważać, co w jego nagraniach nie działa i dlaczego.

Wyjście poza lokalne gry

Operacja Kraken 2. Wraz z kolejnymi wydarzeniami pojawiały się nowe wyzwania dla operatora kamery

Długo nie byłem przekonany, że moje filmy nadają się do pokazywania większych wydarzeń. Miałem wrażenie, że wciąż są za słabe.

Dziś powiedziałbym komuś na podobnym etapie: jeśli czujesz, że możesz spróbować, spróbuj. Najwyżej coś nie wyjdzie. Z jednego nieudanego wyjazdu można czasem wynieść więcej niż z kolejnego miesiąca planowania idealnego filmu.

Dla mnie ważnym momentem było wydarzenie La Drang zorganizowane przez grupę Pancerniki. Po nim dostałem zaproszenie na Operację Kraken 2. Obie imprezy, na około sto osób każda, pokazały mi, że chcę nagrywać coś większego. Późniejsze kontakty z organizatorami Marsh i pozytywne komentarze również dodały mi odwagi. Przynajmniej zacząłem wierzyć, że może rzeczywiście potrafię to robić.

Z perspektywy obserwatora takie większe, niedzielne strzelanki potrafią być wdzięcznym materiałem. Dużo się dzieje i można pokazać różne fragmenty gry. Oczywiście nie da się być wszędzie, ale praktycznie zawsze wraca się z czymś ciekawym.

W końcu przyszedł Marsh 5: fajne wydarzenie, świetni ludzie, ale też lekcja, że większa liczba graczy nie oznacza automatycznie łatwiejszego nagrywania. Podczas piątki szczęście zdecydowanie mi sprzyjało i wróciłem z dużą ilością materiału. Liczyłem, że przy kolejnym Marshu ono również mi dopisze. Marsh 6 mocno mnie jednak wymęczył i niewiele brakowało, żebym się zwyczajnie poddał.

Na niedzielnej grze nie jesteś w stanie pojawić się przy każdej akcji. A co dopiero na wydarzeniu z około tysiącem uczestników! Trzeba przewidywać rozwój sytuacji, dużo się przemieszczać i mieć bardzo dużo szczęścia.

Obserwator też nie ma łatwo

MARSH5 - Duża impreza i dużo akcji. Jak za każdą nadąrzyć ?

Czasami ktoś pyta mnie, czy trudno nagrywać lub zrobić zdjęcia na wydarzeniu jako obserwator/fotograf. Odpowiadam: to zależy.

Od tego, czy organizator przygotował ciekawe zadania. Od tego, czy gracze rzeczywiście je realizują i współpracują. I wreszcie od szczęścia. Bo co z tego, że gdzieś rozegrała się świetna potyczka, jeśli dotarłem tam trzy minuty za późno?

Kiedy filmujesz jako obserwator, ciągle próbujesz odgadnąć, gdzie za chwilę będzie się coś działo. Musisz też uważać na własne bezpieczeństwo. Nawet jeśli jesteś oznaczony, zdarza się, że ktoś Cię nie zauważy. Bywa, że wejdziesz na linię strzału albo wystraszysz gracza za narożnikiem. W najlepszym przypadku kończy się pojedynczą kulką. Gorzej, kiedy ktoś reaguje całą serią.

Nagrywanie z perspektywy gracza również nie gwarantuje sukcesu. Można wrócić z pełną kartą pamięci i prawie żadnym sensownym ujęciem. Czasem eliminacja przerywa dobrze zapowiadającą się akcję. Innym razem bateria kończy się po długim błądzeniu po lesie, akurat wtedy, gdy nareszcie coś zaczyna się dziać.

Obecnie nagrywam nieco mniej i coraz częściej łączę ujęcia z perspektywy obserwatora z nagraniami POV gracza. Dzięki temu mogę zarówno pokazać przebieg wydarzenia z boku, jak i samemu trochę postrzelać. A między rundami znaleźć chwilę oddechu.

Co powiedzieć sobie na początku?

Marsh 6. Sprzęt jest ważny, ale doświadczenie przychodzi wraz z kolejnymi próbami.

Przede wszystkim: nie czekaj na idealny sprzęt i nie oczekuj od razu idealnego filmu.

Nie zakładaj, że każda gra dostarczy epickich akcji, tysiąca wyświetleń i samych pozytywnych komentarzy. Airsoft jest nieprzewidywalny. Czasem najlepsza historia wydarza się tam, gdzie akurat nikt nie nagrywa. Choćby na respie, gdzie komuś zaczyna przeciekać camelbak, a ekipa dostaje temat do wspominania na następne kilka lat.

Warto też pamiętać, że uczestnicy wydarzenia i widzowie nie zawsze patrzą na film w ten sam sposób. Gracz chce zobaczyć znajomych, swoją drużynę i akcje, w których brał udział. Ktoś z zewnątrz potrzebuje jeszcze kontekstu, żeby zrozumieć, co właściwie ogląda. Dlatego sam obraz, nawet bardzo dobrej jakości, nie wystarczy.

Nie mówię, że nie warto inwestować w sprzęt. Warto wiedzieć, czego potrzebujemy. Ale zanim wydamy większe pieniądze, dobrze jest spróbować tym, co już mamy, i zrozumieć, czego naprawdę brakuje naszym nagraniom.

Po co właściwie to robię?

Omawianie akcji z organizatorem. Znając szczegóły wiesz gdzie spodziewać się kolejnego zadania i akcji

O doborze kamer, mocowaniach, bateriach czy trikach montażowych jeszcze opowiem. Tym razem chciałem pokazać coś prostszego: nagrywać może każdy. Trochę lepiej albo trochę gorzej. A na początku przeważnie trochę gorzej i nie ma w tym nic dziwnego.

Za pojedynczym zdjęciem albo kilkuminutowym filmem z wydarzenia często stoi sporo chodzenia, kombinowania, nieudanych prób i zwykłego szczęścia. Nie zawsze udaje się pokazać wszystko. Nie zawsze film wychodzi tak, jak sobie wymarzyłem.

Ale potem wydarzenie się kończy, ktoś przegląda materiały na Facebooku, zatrzymuje się przy jednym kadrze i myśli: